سرور ابری یا سرور اختصاصی؟

این پرسش معمولاً وقتی مطرح می‌شود که پروژه از مرحله آزمایش گذشته و باید تصمیم بگیرید زیرساخت جدی‌تری بردارید. جواب کوتاه: تا وقتی بار کاری شما در محدوده منابع یک سرور ابری جا می‌شود، سرور ابری انتخاب بهتری است؛ سرور اختصاصی وقتی منطقی می‌شود که به‌طور دائم تمام ظرفیت یک ماشین را مصرف کنید.

تفاوت واقعی این دو کمتر از آنچه فکر می‌شود درباره سرعت است و بیشتر درباره انعطاف: چقدر سریع می‌سازید، چقدر راحت بزرگ و کوچک می‌کنید، و چه زمانی می‌توانید دست بکشید.

تفاوت‌ها در یک نگاه

سرور ابری را وقتی انتخاب کنید که…

بار کاری‌تان ثابت نیست. سایتی که در ساعت‌های خاصی شلوغ می‌شود، فروشگاهی که در کمپین فروش اوج می‌گیرد، یا پروژه‌ای که هنوز نمی‌دانید چقدر رشد می‌کند. منابع را از کنترل پنل تغییر می‌دهید و هزینه روزانه از همان روز بر اساس منابع تازه محاسبه می‌شود.

هنوز مطمئن نیستید چه چیزی لازم دارید. این حالت از آنچه فکر می‌کنید رایج‌تر است. با پرداخت روزانه یک سرور کوچک می‌سازید، بار واقعی را رویش می‌اندازید، مصرف را نگاه می‌کنید و بعد تصمیم می‌گیرید — به‌جای اینکه از روی حدس، منابعی بخرید که یا زیادی است یا کم.

به محیط‌های موقت نیاز دارید. یک سرور برای تست مهاجرت، یک محیط استیجینگ پیش از انتشار، یک ماشین بیلد که فقط چند روز لازم است. ساخت در چند دقیقه و حذف در یک لحظه، چیزی است که با سخت‌افزار فیزیکی به دست نمی‌آید.

می‌خواهید کار را بین چند سرور کوچک تقسیم کنید. یک سرور برای سایت، یکی برای دیتابیس، یکی برای بک‌آپ در جای دیگر. این معماری معمولاً پایدارتر از یک ماشین بزرگ است، چون خرابی هر بخش کل سیستم را زمین نمی‌زند.

بیشتر پروژه‌هایی که خودشان را «سنگین» می‌دانند، در عمل نیستند. پیش از تصمیم، مصرف واقعی را چند روز اندازه بگیرید. اگر پردازنده به‌ندرت از نصف عبور می‌کند، بحث سرور اختصاصی هنوز زود است.

سرور اختصاصی را وقتی انتخاب کنید که…

• بار کاری شما به‌طور دائم تمام ظرفیت یک ماشین را مصرف می‌کند، نه در اوج‌های کوتاه
• الزام مشخصی برای جداسازی فیزیکی دارید که از سمت مشتری یا قرارداد آمده
• به سخت‌افزار خاصی نیاز دارید که در قالب پلن‌های ابری ارائه نمی‌شود
• بار شما پایدار و قابل پیش‌بینی است و تعهد بلندمدت برایتان صرفه دارد

وجه مشترک این موارد یک چیز است: قطعیت. سرور اختصاصی وقتی به‌صرفه است که دقیقاً بدانید چه می‌خواهید و آن نیاز قرار نیست ماه بعد عوض شود.

مسئله واقعی: مدل هزینه، نه عدد هزینه

مقایسه رقم به رقم گمراه‌کننده است، چون دو مدل متفاوت را کنار هم می‌گذارد.

سرور ابری روزانه محاسبه می‌شود و کسر هزینه از لحظه حذف سرور متوقف می‌شود. سرور اختصاصی معمولاً تعهد بلندمدت دارد، یعنی هزینه ماه‌هایی را هم می‌پردازید که ظرفیتش را استفاده نکرده‌اید.

برای بار کاری متغیر، این تفاوت مدل معمولاً از تفاوت قیمت مهم‌تر است. توضیح بیشتر درباره اینکه پرداخت روزانه در عمل چه فرقی می‌کند در پرداخت روزانه یا ماهانه آمده است.

نگاهی دقیق‌تر به سه بار کاری رایج

دیتابیس. تا وقتی حجم داده و تعداد درخواست همزمان در محدوده منابع یک سرور ابری بماند، دیسک NVMe کار را راه می‌اندازد؛ گلوگاه معمول دیتابیس عملیات همزمان دیسک است، نه نوع سرور. راهنمای انتخاب منابع در سرور مجازی برای دیتابیس و مسیر نصب در آموزش نصب PostgreSQL.

چند سرویس داکری. اینجا سرور ابری معمولاً برنده است، چون می‌توانید سرویس‌ها را بین چند ماشین کوچک پخش کنید و هر کدام را جدا بزرگ کنید. نقطه شروع: سرور مجازی برای داکر و آموزش نصب داکر.

استقرار خودکار و محیط‌های چندگانه. اگر استیجینگ و پروداکشن جدا دارید، ساخت و حذف سریع محیط ارزش زیادی دارد — سرور برای سلف‌هاستینگ.

چیزی که در هر دو حالت با شماست

هیچ‌کدام از این دو مدیریت‌شده نیست. به‌روزرسانی، امنیت و بک‌آپ در هر دو حالت مسئولیت شماست:

سطر چهارم را جدی بگیرید. بک‌آپی که هرگز بازیابی نشده، بک‌آپ نیست؛ فقط یک فایل است. روش خودکار در راهنمای بک‌آپ با Restic و نگه داشتن نسخه خارج از زیرساخت اصلی در سرور برای بک‌آپ.

جمع‌بندی

انتخاب بین سرور ابری یا سرور اختصاصی را از روی پایداری بار کاری انجام دهید، نه از روی حس بزرگی پروژه.

اگر بار شما متغیر است، هنوز در حال رشد است، یا هنوز نمی‌دانید چه منابعی لازم دارید، سرور ابری انتخاب درست است: در چند دقیقه ساخته می‌شود، منابعش را همان روز تغییر می‌دهید و با حذف، هزینه‌اش متوقف می‌شود. اگر بار شما به‌طور دائم تمام ظرفیت یک ماشین را مصرف می‌کند و پیش‌بینی‌پذیر است، سرور اختصاصی منطقی‌تر است.

در حالت شک، از ابری شروع کنید و چند روز مصرف واقعی را اندازه بگیرید. مهاجرت به بالا همیشه از خرید بیش از نیاز ارزان‌تر است.

ساخت سرور ابری