نصب مستقیم یا داکر؟

وقتی سرور تازه‌ای می‌گیرید و می‌خواهید چیزی رویش بالا بیاورید، دو راه پیش رویتان است: بسته را مستقیم روی سیستم‌عامل نصب کنید، یا آن را داخل یک کانتینر داکر اجرا کنید.

پاسخ کوتاه: اگر بیش از یکی دو سرویس دارید یا احتمال می‌دهید روزی سرور را عوض کنید، داکر؛ اگر فقط یک سرویس ساده دارید و با آن آشنا هستید، نصب مستقیم.

این صفحه توضیح می‌دهد این مرز کجاست و چه چیزی را با کدام انتخاب به دست می‌آورید یا از دست می‌دهید.

تفاوت‌ها در یک نگاه

نصب مستقیم را وقتی انتخاب کنید که…

فقط یک سرویس دارید و می‌شناسیدش. یک وب‌سرور و یک سایت وردپرسی روی یک سرور، با نصب مستقیم کاملاً قابل مدیریت است و یک لایه کمتر یعنی یک چیز کمتر برای یادگیری و اشکال‌زدایی.

سرویس عمیقاً با سیستم درگیر است. چیزهایی که مستقیم با شبکه، فایروال یا سخت‌افزار کار می‌کنند، داخل کانتینر پیچیده‌تر می‌شوند.

منابع سرور خیلی محدود است. روی سروری با ۱ گیگابایت رم، حذف هر لایه اضافه ارزش دارد — هرچند سربار خود داکر ناچیز است، ایمیج‌ها فضای دیسک می‌گیرند.

تیم شما با داکر آشنا نیست و قرار هم نیست بشود. ابزاری که نیمه‌بلد استفاده شود، از ابزاری که اصلاً استفاده نشود دردسر بیشتری دارد.

مسیر معمول نصب مستقیم یک پشته وب در آموزش نصب وردپرس روی اوبونتو و آموزش نصب PostgreSQL آمده است.

داکر را وقتی انتخاب کنید که…

چند سرویس روی یک سرور اجرا می‌کنید. این قوی‌ترین دلیل است. وقتی سه سرویس مختلف روی یک سیستم نصب شوند، دیر یا زود سر نسخه یک کتابخانه مشترک به هم می‌خورند. در کانتینر، هر سرویس وابستگی‌های خودش را با خودش می‌آورد.

می‌خواهید بتوانید به عقب برگردید. به‌روزرسانی یک سرویس داکری یعنی عوض کردن برچسب ایمیج؛ اگر نسخه تازه مشکل داشت، برچسب قبلی را برمی‌گردانید. با نصب مستقیم، برگرداندن یک ارتقا معمولاً کار ساده‌ای نیست.

احتمال می‌دهید سرور را عوض کنید. فایل compose و پوشه داده‌ها را به سرور تازه منتقل می‌کنید و همان سرویس بالا می‌آید. این تفاوت هنگام مهاجرت یا تغییر لوکیشن خیلی خودش را نشان می‌دهد.

می‌خواهید محیط تست و پروداکشن یکسان باشند. همان ایمیج، همان رفتار.

نقطه شروع: آموزش نصب داکر روی اوبونتو و راهنمای انتخاب منابع در سرور مجازی برای داکر.

باور رایج اشتباه: «داکر مثل ماشین مجازی است و منابع زیادی می‌خورد.» کانتینر هسته سیستم‌عامل را با میزبان به اشتراک می‌گذارد و ماشین مجازی جداگانه‌ای بالا نمی‌آورد. سربار پردازنده و حافظه‌اش ناچیز است؛ چیزی که واقعاً مصرف می‌شود فضای دیسک است، بابت نگهداری ایمیج‌ها.

نقطه‌ای که تصمیم عوض می‌شود

اگر بخواهیم یک مرز عملی بگذاریم: از سرویس سوم به بعد، داکر تقریباً همیشه انتخاب بهتری است.

با یک سرویس، لایه اضافه ارزشی اضافه نمی‌کند. با دو سرویس، سلیقه‌ای است. از سه سرویس به بعد، مدیریت وابستگی‌ها و پورت‌ها و به‌روزرسانی‌ها روی سیستم میزبان به جایی می‌رسد که هزینه‌اش از هزینه یادگیری داکر بیشتر می‌شود.

الگوی خیلی رایج برای رسیدن به این نقطه، میزبانی چند سایت روی یک سرور است: یک وب‌سرور جلویی که ترافیک را بین کانتینرها پخش می‌کند و گواهی SSL را هم خودکار می‌گیرد. مسیر کامل در آموزش Nginx Proxy Manager و میزبانی چند دامنه روی یک سرور.

دیتابیس داخل داکر: با یک شرط

این پرتکرارترین نگرانی است و پاسخش ساده است: بله، به شرطی که داده را روی والیوم نگه دارید، نه داخل کانتینر. کانتینر باید دورانداختنی باشد؛ داده نباید.

نکته دوم که بیشتر جا می‌افتد: بک‌آپ دیتابیس داکری را با کپی کردن پوشه والیوم نگیرید. از ابزار خروجی خود دیتابیس استفاده کنید:

docker compose exec -T db pg_dump -U postgres -Fc mydb > mydb.dump
docker compose exec -T db mysqldump --single-transaction -u root -p mydb > mydb.sql

تفاوت اسنپ‌شات، بک‌آپ و اینکه هرکدام از چه چیزی محافظت می‌کند در اسنپ‌شات یا بک‌آپ باز شده است.

انتخاب منابع

داکر منابع مورد نیاز را کم یا زیاد نمی‌کند؛ آنچه تعیین‌کننده است سرویس‌هایی است که اجرا می‌کنید:

دیسک را دست‌ودل‌بازتر از چیزی که فکر می‌کنید بردارید. ایمیج‌های بلااستفاده و لایه‌های قدیمی به‌سرعت جمع می‌شوند و رایج‌ترین علت پر شدن ناگهانی دیسک روی سرورهای داکری همین است.

نگهداری

سطر سوم را در تقویم بگذارید. docker system prune -a ایمیج‌هایی را که هیچ کانتینری استفاده نمی‌کند پاک می‌کند و معمولاً چند گیگابایت آزاد می‌کند.

جمع‌بندی

انتخاب بین نصب مستقیم یا داکر را با شمردن سرویس‌ها شروع کنید.

اگر یک سرویس ساده دارید و آن را می‌شناسید، نصب مستقیم یک لایه کمتر است و همین ارزش دارد. از سه سرویس به بعد، یا وقتی می‌خواهید بتوانید به‌راحتی به عقب برگردید یا سرور را عوض کنید، داکر معامله بهتری است — کمی پیچیدگی اولیه در ازای به‌روزرسانی، بازگردانی و انتقال ساده‌تر.

در هر دو حالت، داده را جدا از برنامه نگه دارید و بک‌آپ دیتابیس را با ابزار خود دیتابیس بگیرید. این دو عادت مستقل از روش استقرار، بیشترین دردسر را از شما کم می‌کنند.

ساخت سرور ابری