چند دامنه روی یک سرور

وقتی دومین پروژه‌تان را راه می‌اندازید، با یک محدودیت ساده روبه‌رو می‌شوید: فقط یک سرویس می‌تواند پورت ۴۴۳ را بگیرد. سرور شما یک آی‌پی دارد و همه دامنه‌ها به همان آی‌پی اشاره می‌کنند، پس چیزی باید تصمیم بگیرد کدام درخواست به کدام سرویس برود.

آن چیز، وب‌سرور جلویی است. روی پورت‌های ۸۰ و ۴۴۳ می‌نشیند، نام دامنه درخواستی را می‌خواند و ترافیک را به سرویس درست هدایت می‌کند. به‌عنوان جایزه، گواهی SSL همه دامنه‌ها را هم یک‌جا مدیریت می‌کند.

یک سرور یا چند سرور؟

پیش از راه‌اندازی، این تصمیم را آگاهانه بگیرید:

یک سرور را وقتی انتخاب کنید که پروژه‌ها متعلق به خودتان باشند، ترافیک متوسطی داشته باشند و قطعی کوتاه فاجعه نباشد. این حالت اکثریت موارد است.

چند سرور را وقتی بگیرید که پروژه‌ها متعلق به مشتریان مختلف‌اند، یا یکی از آن‌ها حساسیت بالایی دارد. جداسازی در این حالت ارزش هزینه اضافه را دارد.

اگر ده سایت روی یک سرور دارید و یکی از آن‌ها ترافیک ناگهانی بگیرد، هر ده سایت کند می‌شوند. برای پروژه‌های شخصی قابل قبول است؛ برای سایت مشتری که قرارداد سطح خدمات دارد، نه.

انتخاب منابع

منابع را بر اساس مجموع نیاز سرویس‌ها انتخاب کنید. خود وب‌سرور جلویی تقریباً چیزی مصرف نمی‌کند:

اگر سایت‌ها وردپرسی هستند، صفحه سرور برای وردپرس سایزبندی را بر اساس ترافیک دقیق‌تر توضیح می‌دهد. هر نمونه وردپرس با دیتابیس خودش حدود ۵۰۰ مگابایت تا ۱ گیگابایت حافظه می‌خواهد.

چطور کار می‌کند

معماری ساده است. هر سرویس روی پورت داخلی خودش اجرا می‌شود و فقط از خود سرور در دسترس است؛ وب‌سرور جلویی تنها چیزی است که روی اینترنت باز است:

اینترنت → پورت 443 → وب‌سرور جلویی ┬→ سرویس ۱ روی 127.0.0.1:3000
                                    ├→ سرویس ۲ روی 127.0.0.1:8080
                                    └→ سرویس ۳ روی 127.0.0.1:5000

نکته امنیتی مهم این است که سرویس‌ها باید به 127.0.0.1 محدود شوند، نه 0.0.0.0. اگر با داکر کار می‌کنید این تفاوت حیاتی است و توضیح کاملش در صفحه سرور برای داکر آمده — داکر قوانین فایروال خودش را اضافه می‌کند و می‌تواند تنظیمات UFW را دور بزند.

گواهی SSL خودکار

مدیریت دستی گواهی برای ده دامنه کار طاقت‌فرسایی است. ابزارهای وب‌سرور جلویی امروزی این را خودکار می‌کنند: گواهی رایگان Let's Encrypt را می‌گیرند، نصب می‌کنند و پیش از انقضا تمدید می‌کنند.

سه نکته که معمولاً مشکل‌ساز می‌شوند:

۱. رکورد DNS باید از قبل فعال باشد. اعتبارسنجی Let's Encrypt دامنه را بررسی می‌کند؛ اگر رکورد A هنوز منتشر نشده، صدور شکست می‌خورد.

۲. پورت ۸۰ باید باز باشد، حتی اگر می‌خواهید همه ترافیک را به HTTPS هدایت کنید. اعتبارسنجی از همان پورت انجام می‌شود.

۳. محدودیت نرخ Let's Encrypt. اگر چند بار پشت سر هم صدور را امتحان کنید و شکست بخورد، موقتاً محدود می‌شوید. پس اول DNS را درست کنید، بعد گواهی بگیرید.

خطاهای رایج و معنایشان

وقتی چیزی کار نمی‌کند، خطای وب‌سرور جلویی معمولاً دقیقاً می‌گوید مشکل کجاست:

502 شایع‌ترین است و تقریباً همیشه یک دلیل دارد: نام یا پورت سرویس مقصد اشتباه است. اگر با داکر کار می‌کنید، وب‌سرور جلویی باید سرویس را با نام کانتینر صدا بزند نه localhost — چون از دید آن کانتینر، localhost خودش است نه میزبان.

بررسی سریع اینکه سرویس واقعاً بالاست:

docker ps                       # کانتینر در حال اجراست؟
curl -I http://127.0.0.1:3000   # از خود سرور پاسخ می‌دهد؟

اگر curl از روی سرور جواب داد اما وب‌سرور جلویی 502 می‌دهد، مشکل در پیکربندی مقصد است نه در خود سرویس.

راه‌اندازی

آموزش نصب Nginx Proxy Manager مسیر کامل را با رابط گرافیکی پوشش می‌دهد؛ برای کسی که نمی‌خواهد فایل پیکربندی Nginx بنویسد، ساده‌ترین راه است.

پیش از آن به داکر نیاز دارید — آموزش نصب داکر — و سرور را امن کنید.

اگر علاوه بر انتشار دامنه‌ها، استقرار خودکار از Git هم می‌خواهید، صفحه سلف‌هاستینگ پنل‌هایی را معرفی می‌کند که هر دو کار را با هم انجام می‌دهند.

نگهداری

تمدید خودکار گواهی معمولاً بی‌صدا کار می‌کند، اما بی‌صدا هم شکست می‌خورد. ماهی یک‌بار نگاهی به تاریخ انقضا بیندازید؛ کشف اینکه گواهی سه روز پیش منقضی شده تجربه خوشایندی نیست.

جمع‌بندی

اجرای چند دامنه روی یک سرور با یک وب‌سرور جلویی کار ساده‌ای است و برای پروژه‌های شخصی و تیمی معمولاً به‌صرفه‌ترین انتخاب است. از ۲ گیگابایت رم برای چند سایت کوچک شروع کنید.

اگر پروژه‌ها متعلق به مشتریان مختلف‌اند، جداسازی روی سرورهای مستقل ارزش هزینه اضافه را دارد — چون روی یک سرور، مشکل یکی مشکل همه است.

ساخت سرور ابری برای میزبانی چند دامنه