خرید سرور مجازی اوبونتو

اوبونتو پرکاربردترین توزیع لینوکس روی سرورهاست و دلیلش فنی نیست — اکوسیستمی است. وقتی به خطایی برخورد می‌کنید، احتمال اینکه کسی پیش از شما همان خطا را روی اوبونتو دیده و پاسخش را نوشته باشد، از هر توزیع دیگری بیشتر است. برای کسی که سرور را خودش مدیریت می‌کند، این مهم‌ترین ویژگی است.

ابر سپهر سرور مجازی اوبونتو را با دیسک NVMe و پرداخت روزانه ارائه می‌دهد. نسخه‌های در دسترس در فهرست پایین همین صفحه به‌صورت زنده نمایش داده می‌شوند.

کدام نسخه؟ همیشه LTS

اوبونتو دو نوع نسخه منتشر می‌کند و تفاوتشان برای سرور تعیین‌کننده است:

نسخه میان‌دوره‌ای یعنی کمتر از یک سال بعد باید سرور را ارتقا دهید یا با سیستمی بدون وصله امنیتی کار کنید. هیچ‌کدام چیزی نیست که برای سرور تولید بخواهید.

شماره نسخه اوبونتو تاریخ انتشار است: ۲۴.۰۴ یعنی آوریل ۲۰۲۴. نسخه‌های LTS همیشه شماره ماه ۰۴ و سال زوج دارند.

اگر کنجکاوید در نسخه‌های تازه چه تغییر کرده، مروری بر ویژگی‌های Ubuntu 26.04 تغییرات مهم را توضیح می‌دهد.

پیش از هر ارتقای نسخه اسنپ‌شات بگیرید. do-release-upgrade معمولاً بدون مشکل کار می‌کند، اما وقتی مشکلی پیش بیاید سرور در وضعیت نیمه‌ارتقا می‌ماند که رفعش سخت‌تر از بازگشت به اسنپ‌شات است.

انتخاب منابع

اوبونتو سرور خودش کم‌مصرف است؛ آنچه منابع می‌خواهد برنامه‌های شماست:

اگر مطمئن نیستید، کوچک شروع کنید. تغییر منابع از کنترل پنل انجام می‌شود و هزینه روزانه از همان روز بر اساس منابع جدید حساب می‌شود — پس بزرگ خریدن «برای احتیاط» فقط هزینه اضافه است.

اولین کارها روی سرور تازه

ترتیبی که بیشتر افراد دنبال می‌کنند:

۱. امن‌سازی — ورود با کلید SSH، فایروال UFW و Fail2ban. این کار را پیش از نصب هر چیز دیگری انجام دهید؛ مراحل در راهنمای امن‌سازی سرور لینوکس.

۲. به‌روزرسانی اولیه — ایمیج نصب همیشه چند هفته از آخرین وصله‌ها عقب است:

apt update && apt upgrade -y

۳. نصب داکر — اگر قرار است سرویسی اجرا کنید، داکر مدیریت را ساده‌تر می‌کند. آموزش نصب داکر روی اوبونتو نصب از مخزن رسمی را توضیح می‌دهد، نه نسخه قدیمی داخل مخازن اوبونتو.

۴. راه‌اندازی پروژه — برای سایت وردپرسی، آموزش نصب وردپرس با Nginx مسیر کامل تا گواهی SSL را پوشش می‌دهد.

دو نکته‌ای که تازه‌کارها را غافلگیر می‌کند

نسخه بسته‌های داخل مخزن قدیمی است. اوبونتو در طول عمر یک نسخه LTS، شماره نسخه بسته‌ها را ثابت نگه می‌دارد و فقط وصله امنیتی به آن‌ها می‌زند. پس اگر apt install nginx بزنید، لزوماً آخرین نسخه Nginx را نمی‌گیرید. این عمدی و درست است — اما اگر به قابلیتی در نسخه تازه نیاز دارید، باید از مخزن رسمی خود پروژه نصب کنید. آموزش‌هایی مثل نصب داکر از مخزن رسمی دقیقاً به همین دلیل مخزن اضافه می‌کنند.

snap و apt دو سیستم جدا هستند. اوبونتو علاوه بر apt سیستم بسته‌بندی دیگری به نام snap دارد. بعضی بسته‌ها از هر دو مسیر قابل نصب‌اند و اگر یکی را نصب کنید و بعد دیگری را، دو نسخه مستقل روی سیستم خواهید داشت که هرکدام پیکربندی خودش را دارد. برای سرور، تا جای ممکن به apt بچسبید.

دو ابزاری که فقط روی اوبونتو می‌بینید

اگر پیش‌تر با دبیان کار کرده‌اید، این دو ممکن است گیجتان کند:

netplan پیکربندی شبکه را مدیریت می‌کند. فایل‌های آن در /etc/netplan/ هستند و با YAML نوشته می‌شوند. اگر آموزشی گفت فایل /etc/network/interfaces را ویرایش کنید، آن آموزش برای اوبونتو نیست:

netplan get          # پیکربندی فعلی
netplan try          # اعمال آزمایشی با بازگشت خودکار

netplan try ارزش دانستن دارد: تنظیمات را اعمال می‌کند و اگر ظرف مدت کوتاهی تأیید نکنید، خودکار به حالت قبل برمی‌گردد — یعنی نمی‌توانید خودتان را با یک تنظیم اشتباه شبکه بیرون بیندازید.

cloud-init در اولین بوت سرور اجرا می‌شود و کارهایی مثل تنظیم نام میزبان و افزودن کلید SSH را انجام می‌دهد. اگر تغییری در تنظیمات سیستم دادید و پس از ری‌استارت به حالت قبل برگشت، معمولاً cloud-init آن را بازنویسی کرده است.

به‌روزرسانی امنیتی خودکار

اگر قرار نیست هر هفته به سرور سر بزنید، وصله‌های امنیتی را خودکار کنید:

apt install unattended-upgrades
dpkg-reconfigure --priority=low unattended-upgrades

این ابزار فقط به‌روزرسانی‌های امنیتی را نصب می‌کند، نه ارتقای نسخه بسته‌ها، پس ریسک خراب شدن چیزی پایین است. برای سروری که فراموشش می‌کنید، این تفاوت بین یک سرور امن و یک سرور آسیب‌پذیر است.

نکته‌ای که باید بدانید: بعضی به‌روزرسانی‌های کرنل تا وقتی سرور راه‌اندازی مجدد نشود اعمال نمی‌شوند. وجود فایل /var/run/reboot-required یعنی یک ری‌استارت لازم است.

نگهداری

اگر نمی‌خواهید به‌روزرسانی‌های امنیتی را دستی انجام دهید، بسته unattended-upgrades این کار را خودکار می‌کند.

جمع‌بندی

خرید سرور مجازی اوبونتو برای اکثر پروژه‌ها انتخاب پیش‌فرض درستی است؛ نه چون از نظر فنی برتر است، بلکه چون وقتی به مشکلی برخوردید بیشترین کمک برایش موجود است. همیشه نسخه LTS بگیرید و از منابع کم شروع کنید.

اگر سرور را کم دست می‌زنید و بسته‌های تازه برایتان مهم نیست، دبیان گزینه سبک‌تری است. برای مقایسه همه توزیع‌ها صفحه سرور مجازی لینوکس را ببینید.

ساخت سرور مجازی اوبونتو